Je hoeft niet alles mee te blijven dragen omdat het ooit bij je hoorde

Rookkwarts is jouw rots in de branding. En ze heeft er slechts een paar miljoen jaar over gedaan om er zo mooi uit te zien. Deze steen heeft duidelijk geen haast. En dat is meteen een mooie reminder voor ons allemaal.  Want wij zijn vaak een stuk minder geduldig. We willen vooruit. Oplossen. Verwerken. Loslaten. En door. En het liefst nog een beetje snel ook als het kan. Maar sommige dingen laten zich niet haasten. En misschien hoeft dat ook helemaal niet.

Want Rookkwarts wordt verbonden aan aarding, rust, veerkracht en loslaten. Ze wordt graag gedragen wanneer er veel verandert, je hoofd overuren maakt of je behoefte hebt aan wat meer stevigheid onder je voeten. Maar vooral dat loslaten speelt een grote rol in haar verhaal. Want je hoeft echt niet alles wat je ooit hebt meegemaakt je hele leven met je meenemen. Sommige dingen zijn het waard om afscheid van te nemen. Vooral als ze je niet langer meer dienen.

Eerst even: waar komt die rook eigenlijk vandaan?

Rookkwarts is, net als Bergkristal en Amethist, een variëteit van kwarts. Haar karakteristieke rokerige kleur ontstaat door natuurlijke processen in het kristal. Kleine hoeveelheden aluminium in het kristalrooster spelen daarbij een rol en onder invloed van natuurlijke straling uit de omgeving ontstaan uiteindelijk die grijze, bruine of soms bijna zwarte tinten. Geen rook dus. Geen mysterieuze nevel die miljoenen jaren geleden in het kristal gevangen is geraakt. Gewoon natuurkunde en geologie. Al is het resultaat behoorlijk mysterieus.

En het bijzondere is dat de omgeving waarin Rookkwarts ontstond letterlijk sporen heeft achtergelaten in haar uiterlijk. En dat vind ik dan ook weer verrassend goed passen bij de betekenis die we later aan haar zijn gaan geven. Want ook wat wij meemaken laat soms iets achter.

Loslaten is niet hetzelfde als vergeten

Mensen komen voorbij. Relaties veranderen. Plannen lukken. Sommige plannen mislukken grandioos. We maken immers allemaal fouten, worden teleurgesteld, veranderen van gedachten en beginnen soms opnieuw. En alles wat we meemaken vormt ons een beetje. Soms op een fijne manier. En soms hadden we die specifieke karakterontwikkeling eerlijk gezegd liever overgeslagen. Maar het hoort uiteindelijk wel bij ons verhaal.

En dan klinkt loslaten ineens zo lekker eenvoudig. Alsof je alleen even hoeft te besluiten: Zo. Klaar mee. En vervolgens huppel je emotioneel volledig verwerkt de zonsondergang tegemoet. Was het maar zo makkelijk. Ik denk dan ook dat loslaten niet is dat je iets moet vergeten. Want een ervaring kan onderdeel van je verhaal blijven zonder steeds het volgende hoofdstuk te hoeven schrijven.

Je kunt erkennen: dit is gebeurd. Het heeft iets met me gedaan. Maar ik hoef het niet iedere dag opnieuw mee te nemen. Je hoeft echt niet iets compleet uit te wissen om verder te kunnen.

Maar ik heb er al zoveel tijd in gestoken...

Oef. Deze kennen we waarschijnlijk allemaal wel. We kunnen behoorlijk lang vasthouden aan dingen die eigenlijk niet meer passen. Een gewoonte. Een overtuiging. Een baan. Een verwachting die iemand ooit van je had. Een vriendschap. Een plan waar je ooit ontzettend enthousiast aan begon. Of een versie van jezelf die jarenlang prima paste, maar inmiddels een beetje begint te knellen.

En dan komt dat stemmetje: Maar ik heb hier al zoveel tijd in gestoken. Of geld, liefde en energie. En je denkt ik ga het nog even proberen. Geef het nog één kans, of ik ga nog iets harder werken want anders was alles hiervoor voor niets. 

Maar stoppen maakt wat ervoor kwam echt niet waardeloos. Je hebt iets meegemaakt. Ervan geleerd. En misschien wel iets moois opgebouwd. Of ontdekt wat je de volgende keer absoluut anders wilt doen. Ook dat telt. Want ook al verander je van koers, dat betekent niet dat de vorige route voor niets is geweest. Soms had je die route juist nodig om te ontdekken waar je uiteindelijk niet wilde blijven.

En ineens ontstaat er ruimte

We denken bij een nieuw begin vaak aan iets toevoegen. Een nieuw project. Een nieuwe liefde. Een nieuwe baan. Een nieuw plan. Maar soms begint iets nieuws juist doordat je ergens mee stopt. En dan ontstaat er ruimte.

Dat klinkt heerlijk. Totdat die ruimte er daadwerkelijk is en je denkt:

Oké... en wat nu? Want loslaten betekent niet automatisch dat je onmiddellijk weet wat ervoor in de plaats moet komen. Misschien hoeft dat ook niet.

Want Rookkwarts heeft tenslotte ook miljoenen jaren over haar kleur gedaan. Dus wij hoeven echt niet alles dinsdagmiddag om kwart over drie opgelost te hebben. Soms mag er eerst even niets zijn. En kun je daarna rustig kijken wat er weer bij je past.

Gewoon je voeten terugvinden terwijl het waait

Naast loslaten wordt Rookkwarts sterk verbonden aan aarding. En aarding klinkt misschien wat zweveriger dan het eigenlijk hoeft te zijn.

Het betekent niet dat de wereld om je heen ineens stopt met bewegen. Was het maar zo'n feest. Want we hebben nog steeds ons werk, gezin, deadlines, plannen, nieuws, mensen met meningen en ga zo maar door.

En dingen die veranderen terwijl jij nét gewend was aan hoe het was. Het blijft allemaal gewoon doorgaan. Misschien zit aarding daarom niet in het stil krijgen van alles om je heen, maar in het steeds weer terug kunnen keren naar jezelf. Wat gebeurt er werkelijk? Waar heb ik invloed op? Wat niet? En wat heb ik op dit moment nodig? Niet de hele storm proberen stil te leggen. Gewoon je voeten terugvinden terwijl het waait.

En juist daarom wordt Rookkwarts graag gedragen in drukke periodes of wanneer er veel verandert. Als symbool voor stevigheid, rust en het vertrouwen dat je niet onmiddellijk overal een antwoord op hoeft te hebben.

Wat mag jij achterlaten?

Misschien draag je Rookkwarts omdat je behoefte hebt aan wat meer rust en aarding. Omdat er veel verandert. Omdat je ergens opnieuw wilt beginnen. Omdat je iets wilt loslaten waarvan je diep van binnen allang weet dat het niet meer bij je past. Of omdat je die mysterieuze rokerige kleur gewoon ontzettend mooi vindt. Want ook Rookkwarts hoeft niet eerst aan het werk voordat ze om je nek mag hangen. ;-) Maar misschien kan ze je af en toe wel herinneren aan iets wat we zelf nogal gemakkelijk vergeten:

Dat niet alles mee hoeft. Die gedachte niet. Een verwachting niet. Een oud plan niet. Zelfs delen van jezelf niet. Want je hoeft echt niet alles mee te blijven dragen omdat het ooit bij je hoorde. Je mag gewoon een keer iets neerzetten of even met lege handen staan. En gewoon rustig kijken wat je daarna weer wilt oppakken. Loslaten gaat immers niet over vergeten wat er achter je ligt. Het gaat erom dat je handen weer vrij komen voor wat er vóór je ligt.

Liefs J