Sommige verhalen staan niet in boeken geschreven

Kijk vluchtig naar een Lemurische Rookkwarts en je ziet een kristal. Kijk iets langer en er gebeurt meer. Over de zijkanten lopen fijne horizontale lijnen. Soms subtiel. Soms zo duidelijk dat je ze met je vingertoppen kunt voelen. Binnenin kunnen wolkjes, breuklijntjes en kleurverschillen zitten. En sommige exemplaren dragen zelfs een soort schaduw van een eerder kristal in zich. Een fantoom heet dat. Alsof het kristal tijdens zijn groei af en toe heeft gedacht: Dit stukje wil ik onthouden.

En precies rond die lijnen en lagen is een van de bijzonderste verhalen ontstaan. Want binnen de spirituele traditie worden Lemurische kristallen verbonden aan oude wijsheid, herinnering, spirituele groei en kennis. 

Eerst even: wat heb je eigenlijk in handen?

Mineralogisch gezien is Lemurische Rookkwarts gewoon kwarts. De rokerige grijze tot bruine kleur ontstaat door natuurlijke processen in het kristal, waarbij onder andere aluminium en natuurlijke bestraling een rol spelen. Het woord Lemurisch vertelt dus niet welke mineraalsoort je in handen hebt. Het is een naam die binnen de kristalwereld wordt gebruikt voor kwartskristallen met onder andere die kenmerkende horizontale groeilijnen.

En die lijnen? Die zijn echt. Het zijn natuurlijke groeistriaties die tijdens de vorming van het kwartskristal ontstaan. Je kijkt dus naar sporen van hoe het kristal ooit gegroeid is. Maar mensen zouden mensen niet zijn als we er niet nóg een verhaal bij hadden bedacht.

Een verloren beschaving en een kristallen bibliotheek

En daarvoor moeten we naar Lemurië. Lemurië wordt beschreven als een verloren, hoogontwikkelde beschaving waarvan de bewoners sterk verbonden zouden zijn geweest met de aarde en over grote spirituele kennis beschikten. Toen hun beschaving ten einde liep, zouden ze kristallen hebben achtergelaten waarin die kennis en wijsheid werd opgeslagen.

En die horizontale lijnen op Lemurische kristallen?

Die werden binnen het verhaal gezien als codes. Door tijdens meditatie met je vingers langs de ribbels te gaan, zou je volgens de traditie contact kunnen maken met de kennis die daarin bewaard is gebleven. Een soort eeuwenoude harde schijf dus. Alleen iets lastiger aan te sluiten op je laptop.

Er is geen archeologisch of wetenschappelijk bewijs dat Lemurië als oude beschaving werkelijk heeft bestaan of dat informatie in de groeilijnen van kwarts kan worden opgeslagen. Maar de legende bestaat. En juist bij een kristal waarop je die lijnen werkelijk kunt zien én voelen, snap ik eigenlijk heel goed waarom zo'n verhaal tot de verbeelding spreekt.

Een legende hoeft niet waar te zijn om betekenis te krijgen

Want daar vind ik Lemurische Rookkwarts pas echt interessant worden. We hoeven namelijk helemaal niet te kiezen tussen geologie en verwondering. We weten dat die lijnen natuurlijke groeisporen zijn. En dat wij mensen er een verhaal aan hebben gegeven. Dat doen we tenslotte voortdurend. We zien figuren in sterren. Gezichten in wolken. We geven bloemen een betekenis. We dragen een trouwring als symbool voor liefde. En bewaren een steentje dat we op vakantie vonden omdat het ons aan een bepaald moment herinnert.

Die trouwring bevat chemisch gezien geen huwelijk. En dat vakantie-steentje bevat geen herinnering. Die betekenis geven wij eraan. En daardoor kan iets wat voor een ander gewoon een voorwerp is, voor jou ineens ontzettend waardevol worden. Misschien zijn die verhalen rond Lemurische kristallen daarom niet eens zo vreemd. Wij mensen zijn nu eenmaal ontzettend goed in betekenis geven aan wat we om ons heen zien. En gelukkig maar. Anders zou de wereld een behoorlijk saaie verzameling grondstoffen worden.

En dan die fantomen

Tijdens de groei van een kristal kunnen de omstandigheden veranderen. De groei kan tijdelijk stoppen of er kan ander mineraalmateriaal op het oppervlak terechtkomen. Wanneer het kristal daarna verder groeit, kan de contour van een eerdere groeifase zichtbaar blijven. Alsof er binnenin nog een kleiner kristal verstopt zit.

En bij een steen waar zoveel verhalen bestaan over herinneringen en opgeslagen kennis is dat natuurlijk bijna té mooi. Want nee, zo'n fantoom is geen herinnering zoals wij die kennen. Maar je kijkt wél naar iets dat ooit de buitenkant van het kristal was en later onderdeel werd van zijn binnenkant. Een stukje geschiedenis dat je nog steeds kunt zien.

Met beide voeten op de grond

En tussen al die verhalen over Lemurië, kristalcodes en eeuwenoude wijsheid blijft het natuurlijk ook gewoon Rookkwarts. En Rookkwarts is verbonden aan aarding, stabiliteit, rust en loslaten. En ergens kan ik die combinatie wel waarderen. Een kristal met een verhaal dat je rustig duizenden jaren terugstuurt naar een verloren beschaving en oude spirituele kennis, terwijl Rookkwarts zelf symbolisch zegt: Leuk allemaal. Maar waar zijn je voeten? Op de grond. Mooi. Kunnen we weer verder. ;-)

Misschien is juist dat contrast wel een van de redenen waarom Lemurische Rookkwarts zo interessant is. Mystiek genoeg om heerlijk bij weg te dromen. Aards genoeg om niet volledig met je hoofd in Lemurië te blijven wonen.

Sommige verhalen staan in geen enkel boek geschreven

Eigenlijk draagt Lemurische Rookkwarts sowieso een verhaal met zich mee. Alleen niet eentje dat je woord voor woord kunt lezen. De geologie vertelt iets over hoe dit kristal is ontstaan. De kristaltraditie maakte van diezelfde lijnen en lagen een verhaal over oude kennis en wijsheid. Welke van de twee jou het meeste fascineert? Dat mag je helemaal zelf bepalen.

Misschien geloof je in de oude Lemurische verhalen. Misschien vind je vooral de natuurlijke groeilijnen en fantomen fascinerend. Of misschien kijk je ernaar en denk je simpelweg: Wauw. Ook daar hoeft echt geen geheime code achter te zitten. Want sommige verhalen worden door mensen opgeschreven. Andere door de natuur. En sommige verhalen staan in geen enkel boek geschreven.

Liefs J