Een beetje magie kan geen kwaad

Pak een Labradoriet op wanneer het licht nét verkeerd valt en je zou bijna kunnen denken: Is dit het nou? Dit is gewoon een grijzige steen. Een beetje groenig misschien.Soms bijna donker en niet bepaald spectaculair. Totdat je hem beweegt. Ineens schiet er een felblauwe gloed door de steen. Of groen. Goud. Oranje. Soms zelfs paars. Alsof iemand binnenin heel even het licht heeft aangedaan.

Labradoriet is verbonden aan bescherming, intuïtie, kracht en vertrouwen. Vooral mensen die gevoelig zijn voor wat er om hen heen gebeurt, kiezen deze steen graag als symbool om wat dichter bij zichzelf te blijven. Maar Labradoriet heeft nog iets anders. Een beetje magie. En daarvoor hoeven we niet eens iets bovennatuurlijks te verzinnen. De natuur heeft dat gedeelte namelijk zelf al geregeld.

Het licht in Labradoriet

Labradoriet behoort tot de grote familie van veldspaten en is een vorm van plagioklaasveldspaat. De naam verwijst naar Labrador in Canada, waar de bekend geworden iriserende variant vandaan komt. Het bijzondere kleurenspel is zelfs zo kenmerkend dat het een eigen naam heeft gekregen: labradorescentie.

In de steen bevinden zich extreem dunne interne laagjes die tijdens het ontstaan van het mineraal zijn gevormd. Wanneer licht de steen binnendringt, reageert het met die structuren en ontstaan de opvallende kleurflitsen die over het oppervlak lijken te bewegen. 

Blauw komt veel voor, maar Labradoriet kan ook groen, goud, geel, oranje en violet laten zien. Geen lampje. Geen verf. Geen verborgen glitter. Gewoon licht en een nogal slimme constructie van de natuur. En ja, technisch gezien kunnen we dus prima uitleggen wat er gebeurt. Maar dat maakt het effect niet minder spectaculair.

Alsof het Noorderlicht in een steen werd gevangen

Met zo'n kleurenspel is het misschien niet vreemd dat rond Labradoriet ook verhalen zijn ontstaan. Een bekende legende vertelt dat het Noorderlicht ooit gevangen zat in de rotsen van Labrador. Een Inuit-krijger zou de lichten hebben ontdekt en met zijn speer hebben geprobeerd ze uit de steen te bevrijden. Een groot deel ontsnapte en keerde terug naar de hemel. Maar niet alles. Een paar lichtflitsen zouden in de rotsen zijn achtergebleven. En daar zouden we Labradoriet aan te danken hebben.

Of dat verhaal werkelijk al eeuwenlang precies zo wordt verteld, is lastig historisch vast te stellen. Maar kijk naar een Labradoriet die ineens felblauw, groen of goud oplicht en je begrijpt onmiddellijk waarom iemand ooit op het idee kwam. Want de echte verklaring mag dan in de structuur van veldspaat zitten... het ziet er verdacht veel uit alsof iemand een stukje Noorderlicht heeft laten zitten.

Een steen voor bescherming

Labradoriet heeft vooral een sterke reputatie als beschermende steen. Hij wordt graag gedragen door mensen die gevoelig zijn voor sferen, emoties en alles wat er om hen heen gebeurt. Daarbij staat hij symbool voor het bewaken van je eigen energie en het niet automatisch overnemen van alles wat bij een ander hoort.

Want soms nemen we ongemerkt behoorlijk veel mee. Iemands slechte humeur. Een scherpe opmerking. Een verwachting. Een probleem dat iemand bij ons neerlegt. Of simpelweg de behoefte om het voor iedereen goed te doen. Voor je het weet loop je de hele dag met een mentale boodschappentas rond waar andere mensen gezellig van alles in hebben gegooid.

En misschien is Labradoriet dan een mooie reminder om af en toe even in die tas te kijken: Is dit eigenlijk wel van mij? Zo niet? Dan mag het er ook weer uit. Scheelt sjouwen.

En wat zegt je gevoel?

Naast bescherming wordt Labradoriet sterk verbonden aan intuïtie. Niet als een soort ingebouwde waarheidsdetector waarmee je voortaan feilloos de toekomst kunt voorspellen. Dat zou wel erg handig zijn. Maar intuïtie hoeft ook helemaal niet zo groots of mysterieus te zijn. Soms is het simpelweg dat kleine gevoel dat ergens aan je blijft trekken. Dit klopt. Of juist: Hier zit iets niet lekker. Je kunt nog niet precies uitleggen waarom. Je hebt nog geen bewijs, drie tabellen en een Excel-bestand met voor- en nadelen. Maar je merkt wel iets op.

En juist daarom wordt Labradoriet gedragen als symbool voor vertrouwen op je intuïtie en aandacht hebben voor wat je voelt.

Je verstand mag daarna uiteraard gewoon aanschuiven. Wel zo gezellig.

Een beetje magie kan geen kwaad

Misschien draag je Labradoriet vanwege de traditionele betekenis van bescherming, intuïtie, kracht en vertrouwen. Omdat je gevoelig bent voor wat er om je heen gebeurt. Omdat je soms wat meer op je eigen gevoel wilt vertrouwen. Of omdat het idee van een steen waarin volgens een oude legende nog een paar stukjes Noorderlicht verstopt zitten je gewoon aanspreekt. En misschien is er helemaal geen diepere reden. Misschien zag je een Labradoriet liggen, grijs en donker tot je hem bewoog en ineens schoot dat blauw door de steen. Ook een uitstekende reden.

Want we kunnen precies uitleggen waar die kleuren vandaan komen. We kunnen het labradorescentie noemen, de interne structuur bestuderen en het hele verschijnsel natuurkundig verklaren. En tegelijkertijd mag je bij zo'n blauwe lichtflits best even denken: Dat lijkt toch verdacht veel op magie. En een beetje magie kan tenslotte geen kwaad.

Liefs J