Groei ziet er achteraf vaak mooier uit

Groen heeft iets geruststellends. Misschien omdat we die kleur overal in de natuur tegenkomen. Het eerste frisse blad in het voorjaar. Gras dat na een flinke regenbui ineens besluit dat het drie centimeter per dag moet groeien. Een bos waar het licht door de bladeren valt.

En dan is er Groene Toermalijn. Soms licht en bijna frisgroen. Soms olijfgroen. Soms diep donkergroen en afhankelijk van het licht ineens weer verrassend helder. Alsof iemand een stukje bos in een kristal heeft gestopt. Dat is natuurlijk niet gebeurd. Maar geef toe: het had een mooi verhaal geweest.

En misschien is het niet zo vreemd dat juist deze groene variant binnen de edelsteentraditie zo sterk verbonden is geraakt aan groei, levenskracht, voorspoed en het hart.

Groene Toermalijn wordt graag gekozen wanneer je voelt dat er iets nieuws mag ontstaan. Wanneer je midden in een verandering zit, nieuwe plannen maakt of simpelweg wat meer wilt vertrouwen op de richting waarin je leven zich ontwikkelt.

Niet omdat deze steen alvast weet waar je uitkomt. Dat zou bijzonder praktisch zijn en persoonlijk zou ik graag de uitvoering met ingebouwde routeplanner bestellen. Maar als ondersteuning bij groei, vertrouwen en nieuwe mogelijkheden past ze prachtig. Want groen groeit. Overal. En vaak zonder dat we het zien gebeuren.

Alleen ziet groei er van dichtbij zelden zo mooi uit

Wij zijn namelijk dol op persoonlijke groei. Tenminste... achteraf. Wanneer we kunnen terugkijken en zeggen: Daar heb ik ontzettend veel van geleerd. Klinkt prachtig. Heel volwassen ook. Maar als je er middenin zit? Dan noemen we het meestal helemaal geen persoonlijke groei. Dan noemen we het: Waarom gebeurt dit nou weer? Ik weet echt niet wat ik moet doen. Dit had ik toch heel anders bedacht. Of mijn persoonlijke favoriet: Kan het alsjeblieft gewoon één keer gaan zoals ik het gepland had?

En toch zijn het soms juist die periodes waarin er onder de oppervlakte van alles verandert. Je leert iets. Past iets aan. Ontdekt dat iets niet meer bij je past. Durft eindelijk een keuze te maken waar je al veel te lang omheen draait. Of komt erachter dat het pad waarvan je overtuigd was dat je het moest volgen, eigenlijk helemaal niet jouw pad is. Op dat moment voelt het misschien vooral als zoeken. Pas later noemen we het groei.

Een plant vraagt zich dat volgens mij niets af

Dat vind ik misschien wel het mooie aan de natuur. Want een plant vraagt echt niet aan zijn buurman: Pardon? Jij hebt al drie nieuwe blaadjes? Ik pas twee? Wat doe ik verkeerd? Er komt ook geen varen in het bos voorbij die op Instagram een cursus word de beste versie van jezelf in 30 dagen probeert te verkopen.

Gelukkig maar. Want de ene plant groeit nu eenmaal sneller dan de andere. De ene heeft volop zon nodig, terwijl de andere het juist prachtig doet in de schaduw. En soms gebeurt er bovengronds maandenlang vrijwel niets terwijl onder de grond een compleet wortelstelsel wordt opgebouwd. En dat vind ik een van de mooiste symbolieken van Groene Toermalijn.

Niet alle groei hoeft zichtbaar te zijn om toch plaats te vinden. En je hoeft ook niet voortdurend te groeien. Een boom doet dat ook niet twaalf maanden per jaar op volle kracht. Er zijn seizoenen waarin alles uitloopt en bloeit en seizoenen waarin het lijkt alsof er nauwelijks iets gebeurt. Dan zeggen we ook niet dat de boom mislukt is. Soms ben je gewoon bezig wortels te maken.

Van groei naar voorspoed is maar een klein stapje

Groene Toermalijn wordt ook verbonden aan voorspoed, geluk en nieuwe kansen. En ik snap eigenlijk wel hoe die verbinding ooit is ontstaan. Groen is al eeuwenlang een kleur van vruchtbaarheid, natuur, overvloed en nieuw leven. Iets wat groeit, wordt meer. Een zaadje wordt een plant. Een plant krijgt bloemen. Soms fruit. En als alles een beetje meezit heb je aan het einde van de zomer ineens zoveel courgettes dat je ze bij de buren door de brievenbus wilt duwen. Kortom: overvloed kent vele vormen en hoeft niet alleen over geld te gaan.

Het kan ook zitten in iets wat begint te bewegen. Een ontmoeting. Een idee. Een onverwachte mogelijkheid. Iemand die iets tegen je zegt waardoor je ineens anders naar een situatie kijkt. Of simpelweg dat ene moment waarop jij besluit: Ik ga het proberen. Niet omdat je weet dat het lukt. Maar omdat je jezelf de kans wilt geven om te ontdekken wat er gebeurt als je beweegt.

En dan is er nog het hart

Groene Toermalijn wordt ook sterk met het hart verbonden. Niet alleen met liefde voor anderen, maar juist ook met zachtheid, vertrouwen en ruimte geven aan wat voor jóú belangrijk is. En ook dat past weer heel mooi bij groei.

Want groeien betekent niet automatisch dat je iemand anders moet worden. Alsof ergens in de verte een verbeterde 2.0 versie van jou staat te wachten. Een versie met minder onzekerheden, betere functies en hopelijk eindelijk een fatsoenlijke gebruiksaanwijzing.

Volgens mij gaat groei veel vaker over steeds beter ontdekken wat bij je past. Waar je blij van wordt. Wat belangrijk voor je is. Welke plannen werkelijk van jou zijn en welke je ooit hebt overgenomen omdat je dacht dat het zo hoorde. Soms betekent groeien dat je iets toevoegt. En soms juist dat je iets durft weg te laten.

Misschien is dit jouw steen

Groene Toermalijn kan een prachtige steen zijn wanneer je midden in een verandering zit. Wanneer er iets nieuws begint, je meer ruimte wilt geven aan je eigen plannen of behoefte hebt aan vertrouwen in iets waarvan je nog helemaal niet weet hoe het uiteindelijk uitpakt.

Ze wordt verbonden aan groei, levenskracht, het hart, voorspoed en nieuwe mogelijkheden. 

Niet als garantie dat alles precies gaat zoals jij het hebt bedacht, jammer genoeg, maar als ondersteuning om ruimte te geven aan wat zich mag ontwikkelen. En misschien zie je dat niet onmiddellijk. Soms schiet iets ineens omhoog. Soms komt er een nieuwe kans voorbij. Soms gebeurt er ogenschijnlijk helemaal niets. En soms ben je onder de oppervlakte gewoon wortels aan het maken. Je hoeft tenslotte niet iedere dag te kunnen zien dat iets groeit om te weten dat er iets in beweging is.

Liefs J